Zbigniew Olesiński
Zarządzanie w XXI wieku według teorii integralnej i paralelnych

Rok wydania: 2025
Wydawnictwo: Polskie Wydawnictwo Ekonomiczne
Liczba stron: 194
Źródło opisu: https://lubimyczytac.pl/

Monografia czerpie inspiracje z prac K. Wilbera i J. Wade’a, w których sformułowano teorię integralną. Podstawowy model objaśniający tę teorię to model AQAL. W monografii autor proponuje zaś własny model czterech sekwencji zarządzania, który jego zdaniem odpowiada kolejnym ćwiartkom modelu AQAL i pozwala zakotwiczyć proces zarządzania w obiektywnej rzeczywistości. Pozwala to przedstawić pewną procedurę zarządzania o charakterze teorii – integralną teorię zarządzania. Teoria zawiera osiem podstawowych twierdzeń udowadnianych w kolejnych rozdziałach monografii:

1. Wraz z rozwojem epoki przemysłowej coraz większe znaczenie ma rozwój normalizacji i instytucjonalizacji zarządzania, sprzyjający rozwojowi różnych rodzajów organizacji i władzy będącej przejawem obiektywizacji zarządzania, co zmienia się w toku procesu globalizacji (rozdz. 1).
2. W toku globalizacji znaczenia nabiera zarządzanie międzyorganizacyjne sprzyjające rozwojowi specjalizacji i innowacyjności, co poprawia konkurencyjność organizacji (rozdz. 2).
3. Proces zarządzania nierozerwalnie związany jest z ciągłą obiektywizacją, pozwalającą na zakotwiczenie zarządzania w rzeczywistości i weryfikację jej poprawności (rozdz. 3).
4. Proces organizacji w toku rozwoju globalizacji ma tendencje do decentralizacji i rozwoju struktur horyzontalnych, rozwoju zarządzania procesowego i samozarządzania (rozdz. 4).
5. Rozwój procesu globalizacji sprzyja wzrostowi roli i znaczenia miękkich czynników zarządzania (rozdz. 5).
6. Proces globalizacji i decentralizacji struktur organizacyjnych sprzyja powstawaniu i rozwojowi relacji międzyorganizacyjnych, co wzbogaca relacje międzyorganizacyjne o czynniki miękkie, sprzyja rozwojowi nowych rodzajów wyspecjalizowanych organizacji współpracujących w sieciach, rozwija relację czynników miękkich i instytucjonalizację relacji międzyorganizacyjnych sprzyjających rozwojowi samozarządzania, a osłabiających struktury wertykalne, hierarchiczne, scentralizowane – jako mniej efektywne w tych warunkach (rozdz. 6).
7. Rozwój współpracy międzyorganizacyjnej sprzyja powstawaniu struktur międzyorganizacyjnych, takich jak sieci współpracujących organizacji i klastry, co sprzyja ich instytucjonalizacji (rozdz. 7).
8. Współpraca międzyorganizacyjna sprzyja kreacji relacji międzyorganizacyjnych umożliwiających swobodne włączanie i wyłączanie procesów globalizacji i dostarcza instrumentów do stymulowania globalizacji (rozdz. 8).